Emre Konuk

Geçen hafta organizasyonlardaki üç farklı çalışan grubundan bahsetmiştik.

1) Kuruma ve işine bağlı olanlar.
2) Kuruma ve işine bağlı olmayanlar.
3) Aktif olarak kurumdan ve iÅŸinden “kopmuÅŸ” olanlar.

Bunlar kimlerdir sorusuna cevapla başlayalım isterseniz. Kuruma ve işine bağlı olan çalışanlar-tahmin edebileceğiniz gibi- işlerinden memnun olup işyerleri için bir şeyler üretmeye çalışan kişilerdir. Bu çalışanlar kendilerinden ne beklendiğini bilmek isterler, çünkü bu beklentinin ötesine geçip kurum için katma değer yaratmak isterler; performansları sürekli olarak yüksek seviyede seyreder ve güçlü yönlerini kurumları için kullanmak isterler.

Kuruma ve iÅŸine baÄŸlı olmayan çalışanların ÅŸirketleriyle ilgili olumlu ya da olumsuz bir tavır içinde olmaları gerekmez. Bu çalışanlar ÅŸirkete, iÅŸine ve iÅŸ arkadaÅŸlarına “bekle ve gör” mantığıyla yaklaşır; kendilerini ÅŸirkete ve iÅŸlerine adamazlar.

Aktif olarak kurumdan ve iÅŸinden “kopmuÅŸ” olanlar her ÅŸeye muhalefet eden çalışanlardır. Bunlar, iÅŸlerinde mutlu deÄŸillerdir ve iÅŸine baÄŸlı çalışanların yaptıklarını küçümser, hatta bazen onların iÅŸlerini engelleyen bir tutum içine bile girebilirler. Elbette yöneticiler kuruma baÄŸlı olan çalışanları ellerinde tutmak ister. Bunu yapmak için, çalışanla yönetici arasında sıkı bir iliÅŸkinin olması gerekir. Sıkı bir iliÅŸkiden kastettiÄŸim, ‘çalışana giden yolun’ çok net olarak çizilmesi. Ayrıca bu kiÅŸilerin çalışma arkadaÅŸlarıyla da sıkı bir iliÅŸki içinde olmaları gerekir. Yöneticilerin, bu çalışanların yetenek ve becerilerini de geliÅŸtirmeleri ve güçlü olduÄŸu yönleri bulmalarına yardımcı olmaları beklenir.

Çalışanların kuruma ve işe bağlılıkları için hem kurumun hem de kendi hedeflerini sahiplenmeleri de gerekmektedir. Burada geçen hafta bahsettiğim çok kritik bir noktaya tekrar dikkat çekmek gerekiyor. Bazı yöneticiler en iyi adamlarını yalnız bırakıp işlerine hiç karışmama eğiliminde olabilirler. İyi yöneticiler, bunun tam tersini yapar. En iyi adamlarının güçlü yönlerini ve potansiyellerini ortaya çıkarmak için onlarla birlikte olurlar. Bu şekilde işine bağlı bir çalışanı aynı seviyede tutabilirler. Ancak işler her zaman istendiği gibi gitmeyebilir. Ve işine, kurumuna bağlı bir çalışan bir alt kategoriye doğru kayabilir. Böyle bir eğilimin bazı göstergeleri vardır:

• Yönetici ile çalışan arasındaki baÄŸlar zayıflar.
• Çalışan potansiyelinin boÅŸa gittiÄŸini düşünmeye baÅŸlar ve becerilerini/yeteneklerini iÅŸinde yeterince kullanamaz olur.

Böyle bir durumda tekrar başa dönüp beklentilere odaklanmak gerekir. Acaba çalışan, işyerindeki rolüyle ilgili belirginliğini mi kaybetti? Başka bir deyişle, iş tanımında bir değişiklik mi oldu? Acaba yöneticisinin kendisiyle ilgili beklentisi konusunda kafası mı karıştı? Bunları belirledikten sonra doğru araçları kullanıp doğru bilgileri edinmek ve sonuçlarına bakmak gerekir. Bu noktada çalışanın beceri ve yeteneklerini tekrar gözden geçirmekte yarar vardır. Çalışanla tekrar iletişime geçip doğru yaptığı şeyleri yakalamak gerekir. Yani çalışana, onu fark ettiğinizi hissettirmelisiniz. Ayrıca kurumun değerleriyle, çalışanın hangi davranışlarının bu değerleri ortaya çıkardığını belirlemek büyük fayda sağlar.

Toparlayacak olursak:

• Beklentileri açıklıkla ortaya koyun.
• Çalışana doÄŸru aracı verin.
• Çalışana odaklanın, iletiÅŸimi koparmayın.
• En iyi çalışanlarınızı belirleyin.

20.02.2005